Voor de taxiwet
In 2000 is de markt voor taxibedrijven opengegaan. Dit betekende in de praktijk dat er, buiten de bestaande taxicentrales, nieuwe taxibedrijven ontstonden. Voor de taxiwet waren er in Amsterdam zo'n 635 taxivergunningen die allemaal bij de enige taxicentrale waren aangesloten, de TCA. In het begin konden er twee taxichauffeurs met zo'n taxivergunning rijden. Doordat een taxivergunning overdraagbaar was, kregen ze een economische waarde. Rond het jaar 1998-2000 liep de waarde van een taxivergunning in Amsterdam op tot de 300.000 Gulden. Derde delen werden verkocht voor over de honderdduizend gulden. Als het ware kocht je een taxi bedrijf, en als je eenmaal de bank had ingelost kon je een goede boterham verdienen, en je had meteen je pensioen geregeld.

Taxiwet Amsterdam
In het jaar 2000 kwam de overheid met de aanpassing van de taxiwet: Deregulering taxiwet 2000. Na veel verzet van de ondernemers in de vorm van vele gesprekken, demonstraties en uiteindelijk een taxioorlog ging de wet toch door. Deze wet bepaalt dat iedereen een taxibedrijf kan beginnen. De taxichauffeurs waren in een klap hun waarde van de taxivergunning kwijt, wat weer betekende: geen oude dag voorziening meer.

Gevolgen
Een logisch gevolg van deze toestanden was dat er slecht verdient werd op de taxi. Het gevolg daarvan was weer dat de ondernemers minder in het wagenpark gingen investeren waarmee de leeftijd van de taxi omlaag ging. Vele buitenlandse chauffeurs zagen hun kans schoon en haalden ook maar even zo'n taxivergunning, die je als je een rijbewijs bezat kan aanvragen.

Er waren taxi's die omreden voor extra geld en passagiers klaagden omdat zij zich onheus behandeld voelden. In 2009 is na een incident met een taxichauffeur een klant overleden. De problemen doen zich met name voor in de "opstapmarkt". Daar waar een taxi op een standplaats wacht op nieuwe passagiers, bijvoorbeeld bij een station of andere drukke ontmoetingsplaatsen.