Te midden van de half afgebroken marktkramen van het Waterlooplein zag ik deze week een Aziatisch mannetje staan. Het was een uur of zes, de tijd voor drommen toeristen die lolly’s met wietsmaak kopen was al lang voorbij. Toch stond hij daar foto’s te maken. Eerst de ene kant op: de Stopera. Het operagedeelte aan de Amstel kun je met zijn marmeren bekleding eventueel nog mooi vinden; maar het stadhuisgedeelte aan de kant van het Waterlooplein is niets anders dan een roodbakstenen rechthoek. Vervolgens draaide het mannetje zich om en begon van de, minstens net zo lelijke, woonhuizen aan de overkant van het plein foto’s te maken. Hij eindigde bij de Mozes en Aäronkerk, die ondanks het standbeeld (van Franciscus van Assisi) toch één van de lelijkere kerken van de stad is.

Deze observatie van een Aziaat met een fototoestel vertel ik niet omdat zoiets in Amsterdam nooit voorkomt. Ook schrijf ik dit niet omdat ik een hekel heb aan het Waterlooplein - alle fietssloten die ik tijdens mijn studietijd versleten heb komen er vandaan. Nee, ik beschrijf de Aziatische fotograaf omdat ik me realiseerde, dat ergens in een Chinees of Japans fotoalbum (al dan niet digitaal) die foto terecht zal komen. Een foto van de bakstenen jaren ’80 rechthoek waar ons stadhuis in gevestigd is.

Nou zou ik hier een betoog aan vast kunnen knopen om het stadhuis te verplaatsen naar het paleis op de Dam - wie weet in een volgende blog - maar het gaat me er nu om dat toeristen alleen de mooie kanten zien van de trekpleisters die ze bekijken. De lelijke kanten worden genegeerd of niet eens waargenomen. Dat is ook best logisch: je betaalt geen 900 euro voor een retourtje Peking-Amsterdam om vervolgens te concluderen dat bijna alle naoorlogse gebouwen in Nederland spuuglelijk zijn.

De Aziaat bewonderde misschien de bijzondere kleur rood van de bakstenen, zonder daarbij te letten op de eindeloos saaie rechthoekigheid ervan of de doodse grijsheid van de lange rijen glas. Op dezelfde manier fotograferen wij in Parijs of Londen waarschijnlijk prachtige fonteinen, die toch eigenlijk onder de duivenpoep zitten en midden op een druk verkeersplein vol zwerfafval staan. Wellicht moet ik de foto’s van mijn eigen vakantie wat kritischer dan anders doorkijken. Intussen zou ik graag eens een blik werpen in het album ‘Amsterdam 2010’, ergens in een voorstad van Peking.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.