Het sjiekste warenhuis dat Amsterdam rijk is – De Bijenkorf – wordt verbouwd. Omdat de verchroomde kurkentrekkers (34,95 euro), de in gekleurd glas verpakte geurtjes (minimaal 50 euro) en de onderbroeken van een oud-tennisser (20 euro of meer) toch moeten worden verkocht, blijft de Dam nummer 1 gewoon open. Dat de begane grond meer en meer op een Oost-Europese kledingdiscounter begint te lijken, verandert daar niks aan.

Om ‘Magazijn de Bijenkorf’ te bereiken, moet ik allereerst de Damstraat overleven. Waarom een straat die voornamelijk gevuld is met souvenirshops en goedkope steakhouses toch zo populair lijkt te zijn bij toeristen, is één van Amsterdams grote mysteries. Niet alleen de stoepen, maar ook het grootste deel van de (autovrije) straat is bezaaid met Engelsen, Japanners, Spanjaarden en Amerikanen. Voor fietsers, die er natuurlijk gewoon wel mogen komen, is investeren in een goede bel dan ook geen overbodige luxe. Zelfs met een bel en een toch redelijk ontwikkelde duim, baan ik me met moeite een weg door de anderstalige massa.

Ondanks het feit dat net op tijd wegspringende toeristen voor een zeker sadistisch genoegen zorgen, kom ik toch elke keer tamelijk geïrriteerd op de Dam aan. De Dam die, naast een chronisch plaatsgebrek voor fietsen en de genoemde verbouwing in de Bijenkorf, nog een grote ergernis herbergt. Een ergernis die weinig anderen lijkt op te vallen, maar die ik toch elke keer weer bevestigd zie.

Ik heb het over de mannen en vrouwen die, gehuld in een carnavalskostuum, op een kistje staan en daar geld voor verwachten. Ik vermoed dat het oorspronkelijke idee hierachter dat van het levende standbeeld was. Bij een levend standbeeld is de prestatie dat iemand totaal onbeweeglijk kan blijven. Die prestatie verdwijnt echter voor een heel groot gedeelte als het ‘standbeeld’ in kwestie zich hult in een Batman kostuum, compleet met cape en masker, en bovendien voortdurend beweegt. Waarom deze personen alsnog geld verdienen, en bovendien kwaad worden als je vlak voor ze langsloopt, is me een raadsel. Maar goed, dat geldt ook voor de aantrekkingskracht van de Damstraat, of het nut van verchroomde kurkentrekkers.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.