“Ik ben maar een eenvoudige kastanjeboom. Hoe oud ik geworden ben, schijnt niemand te weten. Ikzelf weet het ook niet. Ik kan mij het palingoproer nog herinneren. Of niet zozeer het oproer zelf, maar vooral de opwinding erover. Het gepraat in de tuinen. Tussen het oproer en mij stonden de huizen waarvan ik de achterkant zag. Ik hoorde gedempt geschreeuw in de verte. Je voelde dat er iets gaande was. Maar ik hoorde toch vooral de vogeltjes die op mijn takken onverstoorbaar verder floten, het geschraap van de rupsen die over mijn huid kropen, het geruis van mijn eigen bladeren.

Er is talloze keren tegen mij aangepist. Men heeft de liefde tegen mij bedreven. Men heeft elkaars namen in mij gekerfd. Er zijn hutten in mij gebouwd. In de herfst veegde men mijn bladeren bij elkaar en raapte men mijn kastanjes. In de zomer zocht men mijn schaduw op.

Verder heb ik vooral naar binnen gekeken. Ik hield het meest van de dagelijkse dingen. Iemand die een kop koffie dronk en de krant las. Iemand die voor het raam stond te gapen. Een man die naast zijn vrouw op de bank plaatsnam en gedachteloos haar haren rond zijn vingers wond. Twee geliefden die zwijgend naar mij keken en bijna tranen in hun ogen kregen. Ja, ook dat kan ik mij goed herinneren. Ik weet wat er gebeurd is.

Mijn laatste jaren waren een klucht. Een hele slechte klucht. Zo’n klucht waarin constant deuren open en dicht gaan en elke open- of dichtgegooide deur een nieuw misverstand opwerpt. Men had mij uit mijn lijden moeten verlossen, maar o nee, men wilde mij niet laten gaan. Honderden gekken heb ik om mijn heen moeten dulden. Boomknuffelaars, boomfluisteraars, boomschreeuwers. Ik werd met knoflook ingesmeerd, een sjamaan uit Zaandam heeft mijn wortels uitgerookt om de demonen te verdrijven. Uiteindelijk kreeg ik een stellage. Men was er 100% zeker van dat die stellage het zou houden.

Ik had mij erbij neergelegd. Als je zo’ anderhalve eeuw lang op dezelfde plek staat, maak je je nergens meer druk om. Ook al word je vernederd waar je bij staat. Maar afgelopen zondag keek ik op diverse televisies naar Zomergasten en zag de bekende cineast Paul Verhoeven over zijn doodsangst vertellen. De onverdraaglijke idee dat alles ophoudt. Hij liet beelden zien van melkwegstelsels die in elkaar schoven en elkaar kannibaliseerden. Alles gaat kapot. Hij vond het onverdraaglijk. Maar bij mij ging het licht aan. Fuck it, dacht ik. Ik ben hier lang genoeg geweest. De volgende dag stormde het en ben ik gegaan. Met veel kabaal.

Ik begrijp het wel dat de mensen zo’n drukte over mij maakten. Het is niet te bevatten dat ze een 15-jarig meisje het leven afpakken. Het is niet te bevatten dat ze de levens van heel veel 15-jarige meisjes hebben afgepakt. En als dan één zo’n 15-jarig meisje over een oude boom schrijft die haar troost biedt, dan doet het pijn om mee te moeten maken dat ook die boom verdwijnt. Dan wil je koste wat kost die boom behouden. Omdat die boom een tastbaar bewijs is dat zij ooit heeft geleefd, heeft gevoeld, heeft liefgehad. En als die boom verdwijnt, verdwijnt dat tastbare bewijs. En daarmee verdwijnt dat 15-jarige meisje ook weer wat meer. Dan is haar bestaan weer wat verder uitgewist. Dan hebben haar moordenaars nog een beetje meer gewonnen.

Maar zo moet je dat niet zien. Ik ben niets meer dan een eenvoudige boom, lieve mensen. Mijn tijd is op. Al lang eigenlijk. Maar in de woorden van het meisje dat ze hebben vermoord, daarin blijf ik leven. En elke keer als iemand de woorden van dat meisje leest, bestaan wij weer en zijn wij in de kracht van ons leven.”

Aldus sprak de Anne Frankboom tot mij in een droom.

En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.