Waar de Linnaeusstraat de Oosterparkstraat kruist, bevindt zich een druk stadskruispunt. Twee tramlijnen, bussen en auto’s in alle richtingen, overstekende voetgangers en talloze door rood rijdende fietsers en brommers. Afgelopen week naderde ik op de fiets het bewuste kruispunt vanuit de richting van het Tropenmuseum. Voor de verandering wachtte ik eens voor het stoplicht. Toen het groen werd vervolgde ik mijn weg, om aan de overkant te constateren dat mijn doorgang versperd werd door een man op een fiets. Hij stond midden op het fietspad te wachten op het stoplicht dat voor hem nog rood was. Zoals elke Amsterdamse fietser heb ik een goed ontwikkelde bel-reflex. Deze man reageerde echter in het geheel niet op mijn herhaalde bellen. Afgestapt en een stukje stoep overgestoken stond ik dan toch aan de andere kant van de man. Ik draaide me om.
‘Zo kan ik er niet langs hè.’
De man, een kaal en dik exemplaar, keek me aan:
‘Goh, wat vervelend voor je.’
‘Dan kun je toch aan de kant gaan?’
‘Nee hoor.’ De man grijnsde en reed door. Een oudere meneer die twee fietsen later voorbij kwam wierp me een meelevende blik toe. Ik stapte geïrriteerd weer op m’n fiets.

Misschien zijn dit soort situaties onvermijdelijk in een stad met zo veel mensen. Daar zitten allicht een paar vervelende types tussen. Toch was ik graag wat uitgebreider met deze man in discussie gegaan. Terwijl ik verder fietste ontsponnen zich in mijn hoofd mogelijke reacties. Had de man misschien problemen thuis? Baalde hij dat hij voor de vierde keer deze week een grote friet oorlog had gegeten, ondanks de belofte aan zijn vrouw dat hij zou afvallen? Begon hij zich op zijn 47e te realiseren dat een eigen bedrijf er niet meer in zat? En dat hij daar eigenlijk zijn hele leven al te dom en inspiratieloos voor was geweest?

Het is maar goed dat de man niet bleef staan voor een discussie. Hij had waarschijnlijk niet netjes afgewacht tot ik mijn zegje gedaan had. Toch is het altijd vervelend om achteraf antwoorden te bedenken die je eerder had willen zeggen. Daarom hoop ik dat de kale meneer AT5 leest. Dat hij zichzelf in het voorval herkent. En dat hij ’s avonds in bed aan zijn vrouw vertelt, dat hij zich schaamt voor iets wat hij eerder gedaan heeft, maar dat hij vanaf morgen op dieet gaat.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.