Mijn dagelijkse route naar m'n werk voert me langs de Wibautstraat. Nou niet echt de mooiste straat van Amsterdam. Altijd auto’s, veel slecht onderhouden gebouwen, en sinds een paar maanden zijn de meeste bomen er ook nog omgezaagd. Toch ligt er helemaal aan het begin van de Wibautstraat, of het einde, net hoe je het bekijkt, een stukje groen. Vlakbij het viaduct onder het spoor naar station Amstel door staan wat bomen, struiken en bankjes.

Elke ochtend zie ik daar drie konijnen zitten: een zwarte, een grijze en een bruine. Merkwaardig, want de wilde konijnen die je bijvoorbeeld in het Rembrandtpark tegenkomt zijn eigenlijk altijd grijs. Elke ochtend overdenk ik dan ook dat die andere twee konijnen misschien wel tam zijn. Dat ze daar zijn vrijgelaten door mensen die ze niet meer wilden, en dat ze misschien helemaal niet voor zichzelf kunnen zorgen. Inmiddels zie ik ze al een paar weken, dus eten zoeken kunnen ze wel, maar toch.

Steeds als ik ze zie zitten, twijfel ik of ik niet de gemeente moet bellen om te melden dat er tamme konijnen in dat kleine stukje park zitten. Maar ja, waar bel je heen in zo’n geval? Wat kan de gemeente met zo’n mededeling? En wat als er iemand komt kijken net op het moment dat de konijnen hebben besloten zich te verstoppen?

Dus besluit ik elke ochtend dat mijn bezorgdheid niet opweegt tegen het gedoe van opbellen. Stiekem hoop ik dan dat iemand anders ze heeft opgemerkt en dat diegene wel actie heeft ondernomen. Net zoals kapotte stoplichten, omgereden paaltjes, gesloopte vuilnisbakken en kuilen in de weg altijd door een ander opgemerkt en gemeld lijken te worden. Voor mijn gemoedsrust is het fijn dat zulke ‘verborgen bellers’ bestaan. Nu maar hopen dat er ’s ochtends ook eentje door de Wibautstraat fietst.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.