Ergens in de buurt van Dordrecht hoorde ik de radionieuwslezer op het nieuws van 15.00 uur vertellen dat er een vliegtuig in het WTC-gebouw te New York was gevlogen. Volgens mij was het niet eens de opening van het journaal. Een binnengekomen bericht. De nieuwslezer had zelf niet helemaal door wat hij voorlas. ‘Dat zullen spectaculaire beelden worden’, was het eerste wat ik dacht.

Een kwartier later vertelde Ruud de Wild, die op de radio verslag deed van wat hij op televisie zag, dat er een tweede vliegtuig in de andere toren vloog. ‘Wat een toeval’, was het eerste wat ik dacht. Wat was mijn wereldje nog onschuldig.

Al snel werd duidelijk dat het hier een terroristische actie betrof. Niet veel later bleek er ook een vliegtuig in het Pentagon gecrasht. Op radio 1 was het een chaos. Er zou in een winkelcentrum een bom ontploft zijn. Dat bleek een geknapte ballon te zijn. Ik kreeg het gevoel dat de wereld ten onder ging, de apocalyps was begonnen.

Het was een stralende septemberdag, de lucht was strakblauw. Toen wij Amsterdam binnen reden kwam het nieuws dat een van de torens bezig was in te storten. De mensen liepen zomers gekleed over de zebrapaden onder de stoplichten waarvoor wij aan het wachten waren. Ze wisten nog van niks. Op één van die torens had ik ooit nog gestaan. De naam Osama bin Laden viel al vrij snel.

Thuisgekomen zette ik de tv aan. En daar heb ik aan gekluisterd gezeten tot diep in de nacht. Keer op keer zag ik die gebouwen instorten. Ik zag de ontzetting van de New Yorkers. Ik zag de paniek, de angst. Ik zag de stofwolk. Ik zag Jasser Arafat die zijn medeleven uitsprak. (Volgens mij ging hij bloed geven. Iemand in Arafats omgeving had dezelfde ringtone als ik.). Ik zag jongemannen in een bar in een of ander Arabisch land dansen van vreugde en ik dacht bij mezelf: begrijpen jullie dan niet dat dit alleen maar meer problemen gaat opleveren? Op de achtergrond zag ik overigens een frisdrankautomaat waarop groot PEPSI COLA te lezen stond.

Toen ik afgelopen maandag hoorde dat Osama bin Laden was gedood, was ik aan het werk. Ik ging naar de site van de Volkskrant en NRC en zag foto’s van dansende Amerikanen. Later die avond zag ik ook bewegend beeld van de feest vierende Amerikanen. Ik moest meteen denken aan de dansende Arabieren. Ik vond het vooral kinderachtig van de feestende Amerikanen. Zoiets doe je niet, hoe blij je ook bent. De reactie van een kleuter. Maar ja, het is ook een jong land natuurlijk.

En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.