Het zal u niet ontgaan zijn: gisteravond verloor Ajax van FC Twente. En ja, volgende week - de laatste wedstrijd van het seizoen - is veel belangrijker, maar voetbalminnend Amsterdam zal toch een beetje teleurgesteld naar het werk zijn gefietst vanochtend.

Ook ik zat gisteren met een Ajaxsjaal bij vrienden voor de televisie. Het was te warm om de sjaal ook echt om te hebben, maar daar zal het toch niet aan gelegen hebben. De blijdschap na de twee vroege goals zakte tijdens de tweede helft langzaam weg. Na de wedstrijd werd er nog wat nagepraat; de blijdschap van die ene aanwezige Twentefan werd kundig genegeerd.

Met mijn sjaal nu wel om mijn schouders fietste ik even later naar huis. Op het Rembrandtplein stonden meerdere politieauto’s en zelfs een ME-busje. Kennelijk is dat ook nodig als de wedstrijd zelf in Rotterdam plaatsvindt. Voor het casino rookte een Ajaxsupporter met een verveeld gezicht een sigaret. Ik ben benieuwd of er boven de roulettetafel ook een tv hangt. Iets verderop zag ik een middelbaar echtpaar, allebei gehuld in een oversized Ajaxshirt van een jaar of tien geleden. De vrouw keek bedrukt, de man lachte wat ongemakkelijk. Ook voor de andere cafés die ik onderweg tegenkwam – Herengracht, Amstel, Oosterparkstraat, Linnaeusstraat – stonden mensen in Ajaxshirtjes na te praten.

Het had wel iets moois: Ajax verliest en de stad rouwt. Ook verdriet zorgt voor verbroedering. En volgende week winnen we natuurlijk wél; ik ben benieuwd hoe de stad er dan uitziet.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.