Na al het feestgedruis van Koninginnedag, Bevrijdingsdag en De Huldiging bleek er afgelopen week opnieuw reden te zijn voor festiviteiten. Wat de aanleiding was – óf er een aanleiding was – weet ik niet, maar in elk geval was het kermis in het Oosterpark. Of het leuk was weet ik eigenlijk ook niet, want toen ik er langsliep werden de attracties alweer afgebroken.

Er liepen nog wel wat bezoekers: iemand kocht een laatste oliebol, vier botsautootjes reden nog en de schuivende-muntjes-apparaten kregen nog een paar nieuwe muntjes gevoerd. Maar het merendeel van de aanwezigen was aan het werk. Elk team was geroutineerd zijn eigen attractie aan het inpakken.

Het had wel iets moois. Alsof je een toneelvoorstelling vanuit de coulissen bekijkt en precies kunt zien hoe de dingen nou eigenlijk gaan. Enorme tijgerknuffels werden in plastic zakken gepropt; de Dood uit het spookhuis lag op zijn kant in het gras. Van dichtbij bleek zijn ene arm met ductape te zijn hersteld. Bij de schiettent waren alle prijzen al omlaag gehaald. De tenthouder at met zijn gezin patat, zittend op de rand van zijn kraam. Verderop lagen de bakjes van de Octopus allemaal op hun rug. De bouten van de acht armen werden losgedraaid.

Op de terugweg zag ik dat nu ook de botsautootjes stillagen. Het begon net donker te worden toen ik weer onder de toegangspoort vol lichtjes door liep. Die zou zo ook wel uitgaan. Ik was blij dat ik niet eerder naar de kermis was gegaan – nu had ik ervaren hoe een kermis er van de achterkant uit ziet. Dan neem ik wel voor lief dat ik een suikerspin ben misgelopen.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.