Op zondag doe ik geen boodschappen. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat er dan in Oost nogal weinig winkels open zijn. Zo is het natuurlijk altijd al geweest, maar echt handig vind ik het niet. Als ik op zondag ineens nieuwe wijnglazen nodig heb, moet ik wachten tot maandag. In het geval van een vijfdaagse werkweek zelfs nog langer.

De oorzaak: een wettelijk maximum aan het aantal koopzondagen. Het grootste deel van de zondagen MOETEN de winkels dicht. De niet-gelovige liberaal in mij kan zich daar nogal aan ergeren. Want waarom wordt een christelijke rustdag opgelegd aan alle winkeliers in Nederland? Mag iedereen daar niet zelf een keuze in maken? Natuurlijk zie ik dat daar ook een keerzijde aan zit: voor kleine winkeliers is het bijna niet op te brengen om 7 dagen per week open te zijn. Bovendien heeft een ‘rustdag’ ook wel zijn nut in onze consumptiemaatschappij. En als er toch een rustdag is, waarom dan niet op zondag?

Feit blijft dat ik op zondag geen nieuwe wijnglazen kan kopen. Onhandig. En voorstellen om er iets aan te veranderen komen de Tweede Kamer nooit door. De gemeente Amsterdam heeft dan ook een andere uitweg gevonden: het hele stadsdeel centrum heet ‘toeristisch gebied’. Daar mogen de winkels op zondag gewoon open. Het werkt, maar is wel een beetje oneerlijk voor winkels die net buiten dat toeristische gebied liggen. Bovendien vraag ik me toch af waarom toeristen eigenlijk niet op zondag hoeven te rusten.

Ik zou daarom kiezen voor een andere oplossing: de flexibele rustdag. Winkels mogen 6 dagen per week open zijn, op de dagen die ze zelf willen. Op die manier zijn alle winkels ook af en toe dicht, maar nooit allemaal tegelijk. Als volgende stap zouden we dan het idee van een weekend helemaal af kunnen te schaffen. Laat iedereen zelf kiezen welke vijf dagen van de week werkdagen zijn. Zo kan iedereen z’n eigen vrije dagen kiezen, en je bent meteen van die belachelijk drukke Kalverstraat op zaterdagmiddag af. Nu alleen de Tweede Kamer nog overtuigen.

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.