‘Kijk eens uit, kut! Heb je je ogen soms in je clit zitten?’ Die woorden kreeg een goede vriendin van mij te horen toen ze op de Albert Cuyp, aan het eind van een ongetwijfeld lange marktdag, een opruimende marktkoopman bijna voor zijn sokken reed. Helaas werd de marktkoopman niet meteen daarop geschept door een vorkheftruc. Die God die erom bekend staat dat Hij onmiddellijk straft, gaat veel te selectief te werk. De vriendin kon niet veel meer dan een verontwaardigd ‘nou ja’ uitbrengen.

We zaten aan een tafel op het bijzonder leuke Festival van De Rollende Keukens en bespraken alledaags asociaal gedrag. En of je daar dan wat van moet zeggen. Een vrouw die een half opgegeten bakje friet zonder blikken of blozen in een heg gooit. Een puber die een blikje RedBull op de grond gooit en schouderophalend reageert als je daar wat van zegt. (‘Moet ik het dan oprapen?’, zei M. tegen het ventje. ‘Je doet maar’, zei het ventje en fietste weg. Waarop M. het blikje RedBull oppakte, merkte dat het nog half vol was en een werpende beweging richting de wegrijdende puber maakte, maar daarbij wel het blikje bleef vasthouden, zodat niet het blikje maar wel de inhoud richting de puber vloog. En ze schreeuwde er iets als ‘rotjoch!’ achteraan. Het maakte geloof ik weinig indruk.)

Ikzelf zeg eigenlijk nooit iets als ik getuige ben van asociaal gedrag. Ben ik te laf voor. Straks zegt iemand wat terug en sta ik met m’n bek vol tanden. Ik heb nu eenmaal geen scherpe bek.

Eén keer heb ik ergens wat van gezegd. En hoe! Ik was toen wel bezopen, zeg ik er meteen bij. Dan zijn eventuele remmingen wat makkelijker te negeren. Het was tijdens Koninginnedag, in het jaar 2005 of 2006. Een beetje aan het eind van de dag. Op de Westerstraat. Mijn geld was op en ik moest pinnen. Er stond een flinke rij bij het pinautomaat. Ik sloot achteraan.

Ik stond een kleine tien minuten te wachten – de rij was inmiddels weer een stuk langer geworden – toen het meisje dat voor mij stond te wachten werd aangesproken door een jongen: ‘Hey, Cissy, dat is lang geleden.’ Er ontvlocht zich een gesprek. Ik begon al vrij snel te twijfelen aan de eervolheid van de bedoelingen van de jongen. Het zal toch niet, het zal toch niet... En ja hoor. Toen het meisje klaar was met pinnen, zei hij duidelijk hoorbaar: ‘O wacht, nu ik hier toch sta...’, en haalde z’n pinpas uit zijn portemonnee. Het meisje zei dat ze er vandoor moest en de jongen begon te pinnen. Binnenin mij laaide het vuur van mijn woede hoger en hoger. En hoger en hoger. Mijn bloed kookte, mijn maagsappen borrelden. De jongen stopte zijn pas en zijn geld in zijn portemonnee, draaide zich om en kreeg toen de volgende, ijskoud uitgesproken woorden van mij te horen: ‘Je weet dat je hiervoor eeuwig zult branden in de hel.’

Een geschokt ‘nou ja’ was ook het enige wat hij uit kon brengen.

En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.