Ik kijk uit op een hotel. Tot een paar jaar geleden had dat hotel geen enkele vorm van privacybescherming. Ik kon rechtstreeks de slaapkamers in kijken. En de badkamers. Met als gevolg dat mijn woning behoorlijk populair was bij vrienden. Hier zag je nog eens wat. Neukende mensen, bijvoorbeeld. Of poepende mensen. Vooral dat laatste. Ik heb wel eens iemand een half uur op de wc zien zitten. Zo nu en dan zocht hij steun bij een deurpost. Of zette hij zich daar tegen af. Om extra kracht te kunnen zetten bij het persen.

Helaas werd mijn buurvrouw ook op de doorzichtigheid van het hotel geattendeerd. Hoewel zij er al een jaar of twee woonde, had zij het nog nooit gezien. Zij vond het idee rechtstreeks in bad- en slaapkamers te kunnen kijken dusdanig wanstaltig, dat zij, zonder ooit ook maar ooit één daad van smakeloosheid te hebben moeten aanschouwen, is gaan klagen bij de leiding van het hotel. Niet lang daarna zijn alle ramen van het hotel beplakt met van die stickers die ervoor zorgen dat alles wat er achter te zien is mistig is.

Wat ook is achteruit gegaan op het gebied van mijn balkonuitzicht, is het gebouw van Rochedale. Ik weet niet eens of Rochedale er nog steeds zit. Rochedale was een woningbouwvereniging waarvan de baas in opspraak raakte omdat hij zo nodig in een Masarati die op kaviaar reed moest rijden. Of zoiets.

Dat gebouw van Rochedale had een dak dat op vloeiende wijze alle kleuren van de regenboog liet zien. Een enorme LED-wall kleurde geleidelijk van rood naar oranje naar geel naar groen naar blauw naar violet en weer naar rood. Ik heb behoorlijk wat minuten verspeeld door daar als verdoofd naar te kijken. Wat me elke keer weer als duizelingwekkend voorkwam was de oneindigheid van het gebeuren. Dat bleef maar van kleur naar kleur naar kleur veranderen. Tot in den eeuwigheid. Amen.

Maar met die eeuwigheid viel het wel mee. Inmiddels mist de LED-wall om de een of andere reden de kleur rood. Met als gevolg dat de kleuren rood, oranje en violet in het regenboogpalet ontbreken. Het dak kleurt van blauw naar groen naar geel en weer naar blauw. Het dak is kapot, mogen we stellen. En dat stoort mij mateloos. Het stoorde mij al dat het dak van kleur naar kleur verschoot, nu het dat verkeerd doet, stoort het me nog meer.

Ik weet het: het zijn ergernissen van niks. Ik heb maandagavond het meest misselijk makende filmpje gezien dat ik ooit heb gezien. Een Pakistaanse jongen die twee knieschoten krijgt van de Pakistaanse politie en vervolgens doodbloedt. De achteloosheid waarmee het lot van de jongen wordt bezegeld en de desinteresse waarmee zijn lijdensweg wordt gadegeslagen, valt bijna niet te bevatten. Zoveel gebrek aan empathie. Ik werd er misselijk van. En diep bedroefd.

Toch kan ik me een dag later opwinden over een paar ontbrekende LED-delen.

En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.