Het zou me niet verbazen als er in Amsterdam meer ‘Hier geen fietsen plaatsen’-bordjes zijn dan fietsenrekken. Zoals de meeste Amsterdamse fietsgebruikers negeer ik zulke bordjes consequent, maar als ik een huis in het centrum had, zou ik me waarschijnlijk ook doodergeren aan de roestige tweewielers die constant onder mijn keukenraam worden neergekwakt. Onvermijdelijk natuurlijk, in een stad met zoveel fietsers en zoveel smalle straatjes, maar dan nog.

Ondanks het feit dat de meeste mensen de bordjes niet eens zien, verschillen ze toch in effectiviteit. ‘Geen fietsen plaatsen’ doet me niks, ‘hier geen fietsen a.u.b.’ doet me beleefd niks en ‘fietsen worden verwijderd’ had ooit misschien een afschrikwekkende werking, maar inmiddels echt niet meer. De uitgebreidere bordjes zijn over het algemeen beter. Zo brengt ‘Geen fietsen, deze worden ECHT verwijderd’ bij mij al enige aarzeling teweeg; ‘Verboden fietsen te plaatsen, deze worden verwijderd, art. 8765, gemeente Amsterdam’ zorgt zelfs dat ik mijn fiets een paar meter verderop neerzet.

Hoe werkt dat met die bordjes? Is er een standaardtekst of mag je kiezen uit een aantal opties? En zijn de meer afschrikwekkende dan duurder? Ik ben ook benieuwd of het verboden is om de tekst zelf te bedenken. Een felrood bordje met ‘fietsen verdwijnen in de gracht’ lijkt me bijzonder goed werken. ‘Alhier geplaatste fietsen worden roze geverfd’ zal vooral herenfietsen afschrikken, en ‘Hier geen fietsen, deze worden in stukken geknipt en omgesmolten tot HEMA-fluitketels’ zou ik waarschijnlijk fotograferen en op Facebook zetten, maar mijn fiets zou ik er niet onder zetten.

Misschien kan de Fietsersbond een jaarlijkse wedstrijd doen voor het leukste bordje. De winnaar wordt beloond met de Gouden Fietswielklem en een gratis betonschaar. Souvenirwinkeltjes kunnen de leukste bordjes in vertaling gaan verkopen aan toeristen en er ontstaat een nieuw soort sociale controle: ‘hé, bij dat bordje zet je je fiets toch niet neer? Dat is de winnaar van 2012!’

Het zou kunnen werken. Maar bij nader inzien waarschijnlijk niet. Het enige alternatief – de fietsenrekken – staan binnen de grachtengordel allemaal vol. Bovendien ben ik al een jaar aan het uitstellen om een nieuwe standaard op m’n fiets te laten zetten. Tot die tijd ben ik aangewezen op de voorgevels van de Amsterdamse binnenstad, hoe dreigend het bordje ook is.

(Dit was mijn laatste weblog voor AT5. Sinds vorig jaar heb ik er ruim 40 met veel plezier geschreven. Nu is het tijd voor iets anders. Ik bedank de vaste lezers voor hun aandacht en AT5 voor het Podium. Wie weet leest u mij in de toekomst nog eens ergens anders)

En wie is Simon?
Ik ben Simon. Geboren in 1984, opgegroeid met lego en internet via de modem. Zes jaar woon ik nu in Amsterdam en dit jaar studeerde ik af in de psychologie. Terwijl ik een nieuwe levensfase begin, schrijf ik over de dingen die ik zie, denk en hoor. Met politieke interesse en schrijversambities, maar ook als voetbalfan en cafébezoeker. Het doel van een blog is gelezen worden. Dus lees me en roep vooral hoe je het vindt.