De nacht was al onrustig geweest. Veel sirenes, met name van de brandweer, die keer op keer mijn zoontje uit z’n slaap haalden. Maar die ochtend was het toppunt. Ze bleven maar komen. Met juichende sirenes kwamen ze door de straat gereden. Ze gingen de hoek om en vielen stil. Mijn zoontje was door het dolle heen. Beneden zag ik wat zenuwachtige buren over onze binnenstraat lopen. Ons pand is ooit ontruimd, dat heeft er goed ingehakt. Een buurvrouw kwam van de straatkant af en keek omhoog. ‘Brand in het hotel’, zei ze.

Mijn buren stonden voor het raam te kijken. Ik telde een stuk of tien brandweerwagens, in verschillende soorten en maten. Ik liep naar buiten, want moest mijn zoontje naar de crèche brengen. Ik keek naar boven en zag een bruingrijze rookpluim uit een raam, langs de blauw beglaasde gevel naar boven kruipen. In het kuipje, bovenaan de uitgeschoven ladder stond een brandweerman de rookpluim van dichtbij te bekijken. Ik moest denken aan Vijf Brandweermannetjes, een Gouden Boekje dat ik momenteel bijna elke avond aan mijn zoontje voorlees. De man die in de ladder klimt is het derde brandweermannetje. Dat is degene die iedereen in zijn armen naar beneden draagt. (Behalve Tante Mina Lutteput. Want die is te zwaar. Maar dan wel weer te lief om te verbranden. Dus moet ze met een touw naar beneden.)

Nadat ik mijn zoon naar de crèche had gebracht, ging ik terug. Ik stond weer samen met mijn medebewoners naar de brandweerwagens en de brandweermannetjes te kijken.
‘Dure grap voor de gemeente’, zei iemand. In onze ooghoeken zagen we hoe een buurtgenoot in de boeien werd geslagen. Die weigerde waarschijnlijk om eventjes om te lopen, dacht ik.

Even later sprak ik iemand die mij vertelde dat de politie hem verteld had dat de brand aangestoken was. Op de derde en vijfde verdieping zou iemand de linnenopslag in de fik hebben gestoken. Ik dacht er nog over om dit te twitteren, maar zag er maar vanaf. Je weet nooit met de hedendaagse nieuwsmolen.

Een paar uur later las ik op deze site dat de brand inderdaad was aangestoken en dat er al iemand was opgepakt. Een 39-jarige Amsterdammer. It fit the discription. De buurgenoot die in de boeien was geslagen, zou ook een jaar of 39 kunnen zijn. Maar ik was er vrij zeker van dat hij geen pyromaan was. Alhoewel, hoezo was ik daar vrij zeker van? Hoe goed kende ik die man nu? En even later zag ik mezelf alweer interviews afgeven voor diverse cameraploegen: ‘Nee, nooit iets gemerkt. Leek een hele, normale man. Lachte altijd heel vriendelijk. Alhoewel, dat zeg ik nu wel...’ Ik besloot om tegen eventuele cameraploegen te zeggen dat ik mij niet wilde laten verleiden om mijn oppervlakkige ontmoetingen met iemand te laten herinterpreteren door de actualiteit. Diezelfde middag nog zag ik de man weer lopen.

En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.