Krakers die voor het politiebureau een lawaaidemonstratie houden. Met potten en pannen en pollepels. En wat van die sirenes die klinken zoals het luchtalarm vroeger elke eerste maandag van de maand klonk. Ik heb er wel eens een tijdje naar staan kijken. Het had iets treurigs. Vergane glorie. Daar stonden ze dan, met een mannetje of vijftig, hun kompanen in de cel een auditieve hart onder de riem steken. Ik stelde me voor dat de dienstdoende agenten binnen met wat watjes in hun oren onverstoorbaar verder tikten aan hun processen verbaal, of wat dienstdoende agenten ook doen als ze dienst hebben.

Afgelopen zaterdag trokken ze ook al in optocht door de stad. Met spandoeken waarop KRAKEN DRAAIT DOOR en WIE ONTRUIMEN ZAAIT ZAL VERZET OOGSTEN te lezen stond. Stadsfotograaf Schlijper maakten foto’s. Vooral de foto’s van ‘Kijken naar krakers’ vond ik mooi. Vanaf terrasjes bekeken de mensen de voorbij trekkende krakers. Ze maakten foto’s met hun mobieltjes. Alsof het een bloemencorso was. Kraken is folklore. Eigenlijk zouden ze subsidie moeten krijgen.

Wat de krakers nooit echt goed hebben gekund, is hun eigen pr regelen. Ze hebben een wat kwalijk imago. Klaplopers zijn het. Uitvreters. Bloedzuigers. Parasieten. En smeerlappen, zoals na elke ontruiming geconstateerd kan worden. Terwijl een uiterst sympathiek en populair tentje als De Nieuwe Anita er zonder de krakersbeweging nooit zou zijn geweest. Niet dat ze dat vrijpleit, maar voor hun eigen bestwil zouden de krakers eens wat meer kunnen benadrukken dat ze ook zo hun positieve bijdrages aan de samenleving hebben geleverd. Kraken is meer dan alleen maar in mooi gesitueerde gebouwen gaan zitten die leeg staan.

Niet dat ze dat ooit zullen doen, want de meeste krakers genieten er volgens mij van dat ze bespuugd en uitgekotst worden. Maar de hele beweging is niet meer dan een karikatuur van zichzelf.

En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.