- AT5 Producties
- Adverteren op AT5
- Bereik
- Tarieven
- Aanbiedingen
Bovenop psychiatrische kliniek Mentrum aan de Bilderdijk Eerste Constantijn Huygensstraat staat, op een uitgeschoven ladder, zo’n dertig meter boven de grond, het levensgrote grijze beeld van een man die met zijn armen vooruit gestoken staat. Klaar om te springen, denk ik altijd als ik er naar kijk.
Toen ik er gisteren langs liep, besloot ik eens het bijbehorende bordje met uitleg te lezen. Het beeld bleek ‘How to meet an angel’ te heten, een titel die de associatie met eigenmoord, zoals de Hagenezen het zo mooi noemen, compleet maakte. Maar volgens de uitleg was het beeld een patiënt die klaar was met de behandeling en die op het punt stond om vol goede moed, met open armen, de stad weer in te gaan.
‘How to meet an angel’ is gemaakt door het Russisch-Amerikaanse kunstenaarsechtpaar Ilya en Emilia Kabakov. Volgens deze website verbeeldt het beeld ‘het stapsgewijze genezingsproces waar de cliënten van de kliniek dagelijks mee te kampen hebben, alsmede de actieve houding die daarbij nodig is.’ De armen zouden naar boven reiken, alsof de man zich uitstrekt naar een engel.
Toen ik dat las, moest ik denken aan de ladder die de bijbelse Jacob in zijn droom zag en die in verbinding stond met de hemel. Diezelfde Jacob worstelt in diezelfde bijbel een nacht lang met een mysterieuze man die, naar hij zelf vermoedde, God was. Aan het einde komt Jacob min of meer als winnaar uit de bus. Dat lijkt me wel een mooie metafoor voor de cliënten van Mentrum.
Aan het pand hingen spandoeken, met daarop teksten als: ‘TE KOOP: PSYCHIATRISCHE KLINIEK. WEGENS BEZUINIGINGEN.’
Straks raken er allemaal mensen die in de culturele sector zaten werkloos. U weet dat kunstenaars over een labiele geest beschikken en bovendien verslavingsgevoelig zijn. Als die hun baan kwijt raken, is de beer los. Die lopen binnen de kortste keren met hun ziel onder en een heroïnespuit in hun arm door de straten te dwalen. En dan kunnen ze vervolgens niet terecht in Mentrum om hulp te krijgen bij hun worsteling met God. En de mensen die er al in behandeling waren, komen ook op straat te staan.
Kortom, het gaat gezellig worden. Nog even en Amsterdam wordt overspoeld door werkloze kunstenaars en psychiatrische patiënten. Dankzij Sam Gerrits ben ik bekend geraakt met de waterbedtheorie van Larry Wall: als je hier iets probeert in te drukken, komt het elders naar boven.
De man die daar bovenop de ladder staat, die gaat binnenkort springen.
En wie is Max J. Molovich?
Max J. Molovich woont met vrouw en zoon in booming Bos en Lommer. Hij schrijft voor Nurks en werkt bij Kleverman.

9 reacties
Wat vind jij?
Voeg reactie toe1297 reacties
Gek, heb ook altijd als ik dat kunstwerk zie het idee dat het een gevoel voor ironie moet opwekken...
niet oké
993 reacties
Max het Mentrum is in de 1e Constantijn Huygensstraat niet in de Bilderdijkstraat ;-)
Mooi stukje!

50 reacties
Dank Vastwel. Ik ga het even aan de redactie doorgeven.
En dank voor de positieve reacties. Is verdorie weer eens wat anders!

2 reacties
Ik blijf altijd weer naar boven kijken..blijf mezelf steeds weer verbazen dat ik niet onderuit ga... ... als ik er voorbij fiets, ik vind het beeld wel mooi, maar de plek waarop het is neergezet ..nee!
niet oké
2121 reacties
Max, er is veel aan de hand in de gezondheidszorg in Nederland.
En naar mijn idee hoeft dat niet zo te zijn.
Ik vind dat we in een maatschappij leven die veel te veel gericht is op prestatie en commercie.
En deze begrippen spreken niet iedereen aan.
Prestatie dwang en commercie bepalen voor een tè groot deel ons leven.
Je hoort je schuldig te voelen als je niet presteert! Kinderen worden vlak voor het Sinterklaasfeest dol gemaakt met op hen gerichte reclamespotjes.
Kinderen hebben vaak weinig notie van wat sommige cadeautjes kosten.
Daarom durven ze ook best een spelcomputer of andere cadeautjes op hun verlanglijstje te zetten die peperduur zijn.
Hoe anders was dat in de tijd dat ik nog kind was. Ik weet nog dat Lego in die tijd op kwam.
Een hele legokist hadden we thuis.
We waren met een groot gezin, ik had nog 4 andere broertjes.
Hele bouwwerken maakten we van Lego. Urenlang waren we bezig met Legobouwwerken. Shuco autootjes en Meccano en Electro en ga zo maar door.
Maar géén voetbal.
En ik heb nooit een spijkerbroek van mijn ouders gehad.
Een spijkerbroek was hét symbool van de normvervaging die naar het idee van mijn ouders in de 60er jaren begon.
De tijd dat je nog een pak ransel van je leraar op school kon krijgen en met ouders die zeiden dat als zij hoorden dat ik klappen kreeg van de meester, ik nog meer klappen zou krijgen van mijn vader.
Hoe we het in die tijd het vrij arm hadden en de eindjes bij elkaar moesten knopen...

2121 reacties
Tot ineens de welvaart ook bij ons toesloeg van de ene dag op de ander.
We kregen televisie en een auto.
We konden de hele wereld zien en met de auto de interessante dingen op die wereld bezoeken.
Een mooi huis en op vacantie.
Maar ook verdween er iets.
En na járen ben ik er achter gekomen wat dat nou eigenlijk was.
Een vaag begrip misschien, maar de gezelligheid verdween.
Dat typisch Nederlandse kneuterige begrip 'knus' verdween uit de Nederlandse huizen en maakte plaats voor iets afschuweljks. De televisie!
Een apparaat dat mensen gek maakt.
Een duivelse uitvinding.
Het meest verschrikkelijke wat er op te zien is vind ik nog het geweld.
Tomeloos en verheerlijkend wordt het gebracht. De kwaadaardige invloed van televisie: Een samenleving die er bol van staat en mensen boosaardig beïnvloedt.
Met als gevolg dat als we geweld in onze onmiddellijke omgeving waarnemen, we net zo reageren als hoe we naar de televisie kijken.
We nemen er nog een zoutje bij en een glas cola en we lachen er om.
En dat is er nou aan de hand in onze wereld.
We steken geen poot meer uit voor en naar elkaar. We hebben een soort plezier gekregen in andermans ellende.
Jaloers op de buurman als die een mooiere auto heeft.
Er is nog veel meer aan de hand, ik zou dat met plezier op willen schrijven, maar dan gaat de moderatie problemen geven, want ellenlange teksten worden niet zo gewaardeerd.
Maar ik weet met grote zekerheid dat de trend om in de psychiatr...

2121 reacties
alsmaar groeit.
Ik vind de televisie een duivelse uitvinding.
Op zich een goed medium om van en mee te kunnen leren.
Maar wat leren onze kinderen van de televisie? Geweld en allemaal respectloze buitenissigheden.
Kijk eens naar de criminaliteitscijfers!
Zo veel geweld! Verkrachtingen, kinderen die al voordat ze volwassen beginnen te worden de meest wrede misdrijven plegen.
En veel mensen kunnen daar niet meer tegen en dan bouwen we psychiatrische inrichtingen voor de mensen die daar niet meer tegen kunnen en worden ze gek verklaard vanwege psychosociale problemen.
En wordt ze het predikaat narcistisch gegeven omdat ze hun Ziel niet willen kwijtraken.
Dan wordt ze verweten door de samenleving dat ze alleen zichzelf zien.
En niet de omgeving die bij gewelddadigheden nog even een zoutje neemt en een glaasje cola.
Tja.....Waar gaat dat naartoe als dat doekje voor het bloeden, de gezondheidszorg, te duur wordt?
Ik denk dan aan de pil van Drion, die in de toekomst steeds meer op de nachtkastjes in de Nederlandse slaapkamers komt te liggen.
Dat op gegeven moment 'eigenmoord' gewoon heel makkelijk gemaakt wordt, omdat psychische hulp alleen nog maar mogelijk is als je een 'dikke portmonnaie' hebt.
Mooi verstopt en discreet.
Echt, een duivels apparaat zo'n televisie.
Objectief een mooi apparaat als hulpmiddel bij het leren, maar in mensenhanden met een commerciëel doel werkelijk een moordmachine.
En dan nu met de computer....De eindti...

Wat vind jij?
Voeg reactie toe