Het resultaat is een reis- en architectuurgids, een soort mee-in-mokum-wandeling maar dan op papier, met foto’s van Chris van Houts.

Hij gebruikt de tram als hop-on-hop-off vervoermiddel, zit met een opgewekte blik aan de raamkant (ook op de foto op de achterflap) en vertelt over de route, de huizen, de gebouwen, de bruggen, de wijken, de… enfin over alles wat hij ziet. Daarbij put hij uit zijn ruim 50-jarige Amsterdamse herinneringen, want -dat proefje uit zijn woorden- Gerri is een geboren Amsterdammer.
 
Daarom keek ik ervan op dat hij zo opgewekt is en bijna nooit kankert op de tram, wat toch een echt Amsterdams kenmerk schijnt te zijn. Hij consumeert al het gedoe met de saus van de ironie en schrijft met de handigheid van de geboren verteller.

De pest in hebben is meer voor trambestuurders. Bij het afroepen van haltes: ‘De volgende halte… ligt een stukkie verderop.’ Of: ‘Hier kunt u overstappen, maar ik zeg lekker niet waarop. Kijk maar op www.gvb.nl.’ Een enkele is geestig. Deze staat helaas niet in zijn boek. Oud vrouwtje tegen de conducteur: ‘Kan het kwaad als ik mijn voet op de rails zet?’ ‘Nee hoor, mevrouw. Als u uw andere voet maar niet op de draad zet.’
 
Waaraan je zijn Amsterdamsheid ook herkent is de manier om tramlijnen te benoemen. Een Amsterdammer heeft het over De Zeven, of De Dertien. De Zesentwintig gaat naar IJburg (ja ook weer terug, Amsterdammer!). Dat hoofdstuk moet tijdens het drukken van het boekje al achterhaald zijn, want de nieuwbouw schiet daar behoorlijk uit zijn slof.

Die achterhaaldheid geldt natuurlijk voor heel veel punten langs de tramlijnen. Een stad leeft, verandert per dag, bouwputten worden gegraven en weer dichtgegooid (Noord-Zuidlijn, Utrechtsestraat!), wegen omgeleid.
 
Maar vast punt in de stad is de tram. De tram wordt zelf een bezienswaardigheid.
(Uitgeverij Conserve, € 17)

En wie is De Scally?
Journalist. Geboren en getogen in Amsterdam. In Noord, maar toch. Schrijft al sinds mensenheugenis over ‘Amsterdamse’ boeken. Wordt vaak gespot in boekhandels.